+48 790 300 458 kontakt@biuromowcow.pl
Oprah Winfrey i Tajemnica Przemówienia Złotych Globów

Oprah Winfrey i Tajemnica Przemówienia Złotych Globów

Oprah Winfrey regularnie pojawia się w rankingach najbardziej wpływowych osób świata. Często zajmuje miejsca w samej czołówce. Jest też wymieniana jako najbardziej wpływowa czarnoskóra osoba w jej generacji (choć niektórzy porównują ją też z Martinem Lutherem Kingiem – czy słusznie, tego nie będę oceniał). Gwiazda amerykańskich mediów w Polsce jest mało znana. Być może sporo osób o niej słyszało, ale pewnie niewiele widziało jakikolwiek jej program.

Jednak po 7 stycznia nawet nasze rodzime media rozpisały się właśnie o niej. W trakcie 75. Ceremonii rozdania Złotych Globów Oprah odebrała nagrodę im. Cecila B. DeMille’a za całokształt twórczości, a potem… trafiła do serc wszystkich zgromadzonych na miejscu oraz tych, którzy potem obejrzeli jej przemówienie w internecie. Oglądam wiele wystąpień, jednak ekstremalnie rzadko zdarza się, że owacje na stojąco zaczynają się jeszcze w trakcie ich trwania. Zresztą słuchając video na YouTube, czułem, że razem z obecnymi na ceremonii, również wstaję i biję brawo. Parę razy też uroniłem łzę, a im bardziej rozkładałem to przemówienie na części pierwsze na potrzeby tego artykułu, tym pod większym wrażeniem byłem. Zatem oddaję w Twoje ręce 5 lekcji o wystąpieniach publicznych, które możesz wyciągnąć z przemówienia Oprah Winfrey na gali Złotych Globów.

Przemówienie znajdziesz tutaj.
Jeśli nie mówisz po angielsku, użyj tłumacza Google do przetłumaczenia transkryptu – nie będzie to idealne, ale sens powinien być zachowany.

Struktura przemówienia

Nancy Duarte w swojej książce “Współbrzmienie” (oraz w tym TED Talku) opisuje strukturę wielkich przemówień. Analizuje w niej m.in. wystąpienia Martina Luthera Kinga i Steve’a Jobsa, zwracając uwagę na to, że mówcy używają w nich pewnej konkretnej struktury. W wielkim skrócie chodzi o to, żeby opowiadać na zmianę o tym, co jest i tym, co będzie, kończąc na tym drugim. Ma to na celu pokazanie różnic i określenie wizji, do której warto dążyć. Można to rozszerzyć i dołożyć przeszłość, ale wciąż warto zakończyć przyszłością. I to właśnie robi Oprah.

Zaczyna od historii z przeszłości, przy czym jest to historia osobista – o tym jak oglądała galę Oscarów w 1964 roku. Ta opowieść ma kilka celów. Najważniejszym, który opiszę obszerniej w następnym punkcie, jest wprowadzenie bohatera opowieści (nie jest to ona). Chodzi też o pokazanie, że ona sama wywodzi się z ubogiej rodziny, co pokazują pewne szczegóły, np. podłoga z linoleum (tani materiał) oraz późniejsze “tanie miejsca” (cheap seats) czyli najdalsze miejsca na stadionie – użyte tutaj jako metafora tego, że w domu Oprah po prostu brakowało pieniędzy.

Potem przechodzi do teraźniejszości, mówiąc o zaszczycie, którym jest otrzymanie nagrody Cecila B. DeMille’a i od razu wraca do przeszłości swoim podziękowaniem. Dziękuje osobom, które pomogły jej znaleźć się w miejscu, w którym jest teraz.

Znów teraźniejszość przy podziękowaniu dla Hollywood Foreign Press Association – organizatorze Złotych Globów, który zajmuje się też promowaniem amerykańskiej kultury filmowej za granicą. Pozostając w teraźniejszości zaczyna również mówić o skandalu seksualnym w Hollywood.

Potem historia Recy Taylor sprzed lat i znów o współczesnym skandalu. Potem krótkie spojrzenie wstecz na jej karierę i szybko przez teraźniejszość do przyszłości. Przyszłości jasnej i pozytywnej, która, żeby się ziścić, potrzebuje pomocy słuchaczy. Jest to jednocześnie mocne wezwanie do działania.

Do kogo skierowane było to przemówienie?

Wspomniałem wcześniej, że to nie Oprah jest bohaterem tego przemówienia, choć zaczyna od opowiedzenia o sobie jako małej dziewczynce. I właśnie ta historia służyła jako wprowadzenie prawdziwych bohaterów – małych dziewczynek (i młodych kobiet). Kiedy zaczęła swoje podziękowania za nagrodę, powiedziała, że wie, że oglądają ją teraz również małe dziewczynki i że to zaszczyt i przywilej dzielić ten wieczór z nimi.

W kilku fragmentach można dostrzec rady dla nich. Na przykład, gdy wyrażając wdzięczność dla kobiet, które doświadczyły przemocy, zauważa, że one mają przecież dzieci do wyżywienia (są matkami!), rachunki do zapłacenia (są zwykłymi obywatelami) oraz swoje marzenia (plany na przyszłość) i podaje jako przykład swoją matkę. Trzeba tu zaznaczyć, że relacja Oprah z własną matką nie była usłana różami, ale tym fragmentem w przemówieniu docenia ona trud, który ta włożyła w jej wychowanie (jej matka starała się utrzymać córkę, pracując długie godziny, jednak ledwo wiązała koniec z końcem).

Przemówienie kończy się mocnym wezwaniem do działania dla wszystkich dorosłych tego świata. Jest ono ukryte w zwrocie do małych dziewczynek – że nadchodzi nowy dzień, który będzie możliwy dzięki wszystkim wspaniałym kobietom i mężczyznom, którzy teraz o niego walczą i którzy dadzą tym dziewczynkom szansę na dalszą zmianę świata. Świata, w którym nie ma molestowania seksualnego i przemocy wobec kobiet. Jednocześnie zaznacza, że pokłada wielkie nadzieje w tym, co teraźniejsze małe dziewczynki osiągną w przyszłości.

Podziękowanie

Podziękowania za odebrane nagrody są często wyśmiewane w naszym życiu codziennym. Dostając na firmowej imprezie tytuł “biurowego gaduły”, mówimy “dziękuję mojej całej rodzinie, w szczególności psu, kotu i rybkom”. I wcale mnie to nie dziwi, bo wielu celebrytów właśnie w taki sposób dziękuje za odbiór tych poważniejszych nagród. Nie Oprah.

Oprah przechodzi do podziękowania dopiero po wprowadzeniu głównego bohatera. Dopiero gdy małe dziewczynki wiedzą, że powinny słuchać uważniej. Wtedy padają podziękowania, przy czym mówczyni używa słów “zaszczyt” oraz “przywilej”, a nie “dziękuję” – najpierw ogólnie, dla ludzi, którzy ją inspirowali, stawiali przed nią wyzwania i pozwolili jej osiągnąć tak wiele. A potem dla konkretnych osób – Dennisa Swansona, dzięki któremu poprowadziła samodzielnie swój pierwszy talk-show; Quincy’ego Jonesa, który zapewnił jej pierwszą rolę filmową (i to jeszcze u Spielberga!); Gayle King, która jest jej najlepszą przyjaciółką od 40 lat – mówi o niej, że jest definicją przyjaciółki; oraz dla Stedmana Grahama, jej partnera, o którym mówi, że jest dla niej opoką (fundamentalnym wsparciem).

To podziękowanie jest sformułowane w taki sposób z dwóch powodów. Po pierwsze, żeby nie odciągnąć uwagi od głównego celu przemówienia. A po drugie, żeby małe dziewczynki, zrozumiały, że nie muszą dążyć do wszystkiego same, że na ich drodze, jak na drodze Oprah, będą pojawiać się osoby, które będą im pomagać i z takich okazji powinny korzystać. Oprah przeszła od zera do miliarderki i docenia ludzi, którzy jej w tym pomogli.

Wyraźnie oddzieliła dobrych od złych

A pomagały jej nie tylko kobiety. Mimo skandalu w Hollywood i tego, że przez lata kobiety były (właściwie to niestety wciąż są) molestowane, wykorzystywane i bite, to Oprah nie generalizuje, mówiąc, że wszyscy faceci to zło. Stawia wyraźną granicę.

Po jednej stronie barykady mamy kobiety, i to nie tylko te, które wywodzą się z showbiznesu – wszystkie kobiety. Oprah wymienia tu nawet mnóstwo zawodów, które te kobiety wykonują – od pracownic farm i fabryk, przez te z sektora technologicznego, medycznego, po olimpijki i żołnierki. Ich sojusznikami są mężczyźni – oczywiście nie wszyscy, ale ci, którzy zdecydują się wysłuchać kobiet i im uwierzyć (tu przede wszystkim chodzi o odniesienie do #metoo).

Po przeciwnej stronie mamy natomiast mężczyzn, o których Oprah mówi, że są brutalnie potężni (wpływowi) i zaznacza, że ich czas się kończy. Odnosi się przy tym do inicjatywy “Time’s Up”, która walczy z molestowaniem, dręczeniem i nierównym traktowaniem kobiet w miejscu pracy.

Mamy zatem podział na tych dobrych i tych złych, który też jest wskazówką i ostrzeżeniem dla bohaterek przemówienia.

Przemówienie brzmi jak pieśń

Oprah fenomenalnie operuje głosem w tym wystąpieniu. Nie ma co ukrywać, że 40 lat pracy w mediach się na pewno do tego przyczyniło. Warto również zwrócić uwagę na to, że mówi ze świetną dykcją. Zauważyłeś, jak melodyczna jest jej wypowiedź? Więcej o tym, czyli o prozodii mogłaby na pewno napisać Patrycja Obara, a ja opiszę tylko kilka fragmentów, które zasługują na szczególną uwagę.

Wielu mówców, których miałem okazję obserwować, zaczyna swoje wystąpienia od “eeee…” albo od “no więc…” lub podobnie. Oprah zaczyna pewnie i bez zająknięcia. Z racji tego, że jeszcze wtedy powoli milkną powitalne brawa, robi krótką pauzę, żeby podkreślić to, że zaczęła oraz żeby publiczność mogła przetrawić to, że zaczyna historią z przeszłości.

Mówczyni w kilku momentach podkreśla pewne kwestie i przy jednej z ważniejszych wyraźnie zwalnia, dawkując kolejne słowa – “To, co wiem na pewno to to, że mówienie prawdy o sobie jest. Najpotężniejszym. Narzędziem. Jakie każdy z nas posiada” (“What I know for sure is that speaking your truth is the most powerful tool we all have.”). Ten zabieg służy podkreśleniu, jak ważne to jest.
Oprah akcentuje też parę innych kwestii, np. nazwisko Rosy Parks, co ma służyć temu, żeby publiczność pomyślała sobie “o, znam to nazwisko”. Poza tym przy wprowadzaniu nowych, istotnych dla historii postaci, warto je wyróżniać, żeby nie zginęły w gąszczu innych słów.

Najważniejsze akcenty są jednak położone w drugiej połowie przemówienia – pierwszy, gdy Oprah mówi, że czas brutalnie wpływowych mężczyzn się kończy oraz na sam koniec, gdy wzywając do działania, zapowiada, że zaczyna się nowy dzień. Stojące owacje nie zaczęłyby się pewnie wtedy, gdyby nie wyraźne podkreślenie tej części wypowiedzi.

Przemówienie godne prezydenta

Po wystąpieniu zaczęły się spekulacje, jakoby Oprah rozważała startowanie w wyborach na prezydenta USA w 2020 roku. Czy takim przemówieniem mogłaby zyskać sympatię wyborców? Części z pewnością, ale czas na takie oceny przyjdzie dopiero, gdy rzeczywiście zdecyduje się startować w wyborach.

To, co na pewno można o tym wystąpieniu powiedzieć to to, że jest mistrzowsko opracowane i wygłoszone. Oprah ma rewelacyjny warsztat, który wykorzystuje w każdej chwili, każdym geście, każdej głosce oraz każdym słowie, które pada ze sceny.

Oprah w Wikipedii


Michał Kasprzyk

Michał Kasprzyk

Konsultant Przemawiania

Cześć, jestem Michał i od kilku lat z pasją zajmuję się przemówieniami. Uczyłem się od najlepszych – m. in. Chrisa Andersona i Hansa Roslinga, a teraz sam nauczam innych. Prowadzę szkolenia i indywidualne konsultacje z wystąpień publicznych, a do tego przemawiam na konferencjach lub je prowadzę. Jestem zapalonym miłośnikiem TED i Pomysłów Wartych Rozpowszechniania, organizuję TEDxWroclaw i uwielbiam łączyć ze sobą ludzi, którzy mogą coś wspólnie zdziałać.
Prywatnie oglądam dużo seriali i często spotykam się z przyjaciółmi.
Przeczytaj też:

Oprah Winfrey i Tajemnica Przemówienia Złotych Globów

Oprah jest niekwestionowaną królową amerykańskich mediów, co pewnie wpływa na to, że jest też świetnym mówcą. Ale co my, ludzie bez takiej sławy, możemy nauczyć się z jej przemówienia na Ceremonii Złotych Globów?

Podobało Ci się?

Jeśli chciał(a)byś efektywnie wykorzystać wiedzę z tego artykułu w praktyce, mogę Ci pomóc – napisz lub zadzwoń:
michal@biuromowcow.pl
+48 790 300 458

Pracuję zarówno z grupami (szkolenia), jak i w sesjach 1 na 1 (konsulting).
.

7 grzechów głównych przemawiania, których łatwo uniknąć

7 grzechów głównych przemawiania, których łatwo uniknąć

Kiedy rozmawiam z niektórymi ludźmi i pytam dlaczego nie lubią przemawiać, często mówią mi, że boją się popełnienia błędu na scenie i że ludzie będą się z nich z tego powodu śmiać. Każdy popełnia błędy, kiedy uczy się przemawiać (ba, kiedy uczy się czegokolwiek) i jest to normalne. Większość z nich można bardzo łatwo wyeliminować.
Oczywiście jednym z najpopularniejszych jest przeładowanie slajdów tekstem i czytanie tego tekstu, patrząc na ekran i będąc odwróconym do publiczności plecami. Wiem, że wciąż wielu ludzi go popełnia, natomiast był już wałkowany tak wiele razy, że na nim nie będę się skupiał. Jeśli i ty boisz się popełniać błędy na scenie, oto kilka najpoważniejszych, których możesz uniknąć.

1. Mówienie o sobie zamiast skupienia się na wartości dla publiczności

Chyba najważniejszą rzeczą w przemawianiu jest to, że nigdy nie przemawiasz dla siebie – zawsze przemówienie jest dla publiczności, dla ludzi, którzy przyszli cię posłuchać, którzy poświęcili swój czas, który mogli spożytkować w zupełnie inny sposób. A jednak bardzo często zdarza się, że mówca wychodzi na scenę i opowiada o sobie. Opowiada jakie fajne rzeczy robi, ale bez widocznego przełożenia na to, czego publiczność może się nauczyć i jakie wnioski można wyciągnąć. Granica tutaj jest dosyć łatwa do zauważenia – jeżeli ktoś opowiada swoją historię, to często jest to zwykłe chwalenie się lub żalenie. Natomiast jeżeli mówca prezentuje wnioski z tej historii to jest tutaj duża wartość dla publiczności.

2. Rozpoczynanie od “Dzień dobry! Bardzo mi miło, że tutaj jestem, to wielki zaszczyt, że mogę przed państwem dzisiaj wystąpić. Dziękuję organizatorom za zaproszenie. Strasznie się denerwuję, bo nigdy wcześniej nie przemawiałem i właściwie to nie wiem, o czym mam opowiedzieć, ale organizatorzy powiedzieli, że tematem konferencji jest marketing, więc o tym spróbuję. Przepraszam, że nie zdążyłem przygotować czegoś szczególnego, ale myślę, że damy radę…”

A wystarczyłoby zwykłe “dzień dobry”. Wypowiadając ten ciąg, tracisz czas z właściwego przemówienia i nie dostarczasz żadnej wartości. Nie musisz dziękować organizatorem publicznie. Jeśli bardzo chcesz, to możesz to zrobić sprytnie ukrywając podziękowanie w treści swojego przemówienia. No i spójrzmy prawdzie w oczy – publiczności nie interesuje to jak ty się czujesz, tylko jak oni się czują, a jeżeli przedłużasz swój wstęp w taki sposób to czują się znudzeni.

3. Zapominanie o początku

Łączy się to z punktem poprzednim. Początek początkowi nierówny. Przemówienie, jak wiele innych rodzajów utworów, ma bardzo prostą strukturę – wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Jednak mnóstwo ludzi zapomina o tym i pomija początek. Niby nie ma w tym nic złego, dlatego że samo rozwinięcie często trzyma się kupy i można je potraktować jako niezależne przemówienie. Natomiast dobry początek często służy złapaniu uwagi publiczności. Pomyśl o hollywoodzkich filmach – w niejednym z nich na początku można obejrzeć scenę, w której dzieje się coś intrygującego. Na przykład w filmie Matrix mamy scenę, w której Trinity ucieka przed agentami. Nie wiemy jeszcze o co chodzi, ale sam fakt tego, że Trinity świetnie walczy i robi rzeczy, które wydają się niemożliwe, już wzbudza u nas ciekawość. Tak samo powinno być z początkiem przemówienia. W tym artykule możesz przeczytać jak w ciekawy sposób zacząć przemówienie.

4. Zapominanie o zakończeniu

Analogicznie, wielu mówców zapomina o dobrym zakończeniu. Pewnie wiele razy zdarzyło ci się słyszeć kiedy mówca na samym końcu jeszcze mówi mówi mówi i wydaje się że jeszcze daleko do końca, a nagle słyszysz “no to chyba koniec, dziękuję”. Takie przemówienie bardziej wzbudza konsternację, niż inspiruje do działania, dlatego mocne zakończenie jest równie ważne jak mocny początek.

5. Przekraczanie czasu

Gdyby za każdym razem, kiedy mówca przekracza swój czas, wysychał litr wody w oceanach, to za organizację konferencji wsadzanoby do więzienia. Wiem, że czasami ciężko jest zaplanować długość przemówienia. Jest na to natomiast bardzo proste rozwiązanie – wystarczy zrobić próbę, a najlepiej kilka i dostosować długość materiału tak, żeby zmieścić się w swoim czasie. Warto nawet celować w 90% wyznaczonego czasu. I wiem, co powiesz – że możesz nie zdążyć powiedzieć wszystkiego, co chcesz, ale pamiętaj, że trzy czwarte przemówienia jest lepsze niż półtora przemówienia. Pozostawia miejsce na pytania publiczności i pobudza ciekawość do odkrywania pełni tematu. Jeśli masz za dużo materiału, nie ulegaj pokusie, żeby szybciej mówić, tylko wytnij część tekstu ze swojego przemówienia.

6. Skomplikowany język

Wiesz co to jest kwas deoksyrybonukleinowy? A perowskit? Prozodia? A jednak mówcy często używają tak trudnych pojęć, nie tłumacząc w ogóle czym one są. A czasami wystarczy powiedzieć tylko inną nazwę danego pojęcia, tak jak w przypadku pierwszym – jest to DNA. Innym razem można po prostu powiedzieć do jakiej grupy zalicza się dana rzecz lub jakie ma zastosowanie – perowskit to kryształ i tak jak z silikonu można z niego tworzyć ogniwa fotowoltaiczne (prądotwórcze). A czasami trzeba wytłumaczyć całe pojęcie – prozodia to melodyczność języka, to sposób w jaki mówimy i wypowiadamy każde słowo; można by powiedzieć, że jego przeciwieństwem jest monotonia wypowiedzi.

7. Sztuczność

Wielu osobom wydaje się, że kiedy przemawiają, powinni używać dużo bardziej wzniosłego języka i intonacji, ale nic bardziej mylnego! Publiczność oczekuje od mówcy, że będzie sobą, że będzie naturalny, bo wtedy jest najciekawszy i najlepiej się go słucha. Ma to też wymierne korzyści dla samego prelegenta, dlatego że kiedy jesteśmy sobą stresujemy się mniej. Polecam w przemówieniach używać tonu konwersacyjnego, czyli takiego, którego używamy w zwykłej, codziennej rozmowie ze znajomymi. Mówca powinien rozmawiać ze swoją publicznością, a nie mówić do niej.

W żadnym wypadku nie jest to wyczerpująca lista i można by takich błędów wypisywać i wypisywać, ale jeśli uda ci się uniknąć już tych siedmiu, to twoje przemówienie będzie wyraźnie lepsze.
Daj znać w komentarzu jakie błędy zaobserwowałeś u siebie lub innych albo jakie masz zmartwienia związane z wystąpieniami publicznymi, a ja postaram się w kolejnym artykule je zaadresować.


Michał Kasprzyk

Michał Kasprzyk

Konsultant Przemawiania

Cześć, jestem Michał i od kilku lat z pasją zajmuję się przemówieniami. Uczyłem się od najlepszych – m. in. Chrisa Andersona i Hansa Roslinga, a teraz sam nauczam innych. Prowadzę szkolenia i indywidualne konsultacje z wystąpień publicznych, a do tego przemawiam na konferencjach lub je prowadzę. Jestem zapalonym miłośnikiem TED i Pomysłów Wartych Rozpowszechniania, organizuję TEDxWroclaw i uwielbiam łączyć ze sobą ludzi, którzy mogą coś wspólnie zdziałać.
Prywatnie oglądam dużo seriali i często spotykam się z przyjaciółmi.
Przeczytaj też:

Oprah Winfrey i Tajemnica Przemówienia Złotych Globów

Oprah jest niekwestionowaną królową amerykańskich mediów, co pewnie wpływa na to, że jest też świetnym mówcą. Ale co my, ludzie bez takiej sławy, możemy nauczyć się z jej przemówienia na Ceremonii Złotych Globów?

Podobało Ci się?

Jeśli chciał(a)byś efektywnie wykorzystać wiedzę z tego artykułu w praktyce, mogę Ci pomóc – napisz lub zadzwoń:
michal@biuromowcow.pl
+48 790 300 458

Pracuję zarówno z grupami (szkolenia), jak i w sesjach 1 na 1 (konsulting).
.

Jak napisać dobry toast na wesele?

Jak napisać dobry toast na wesele?

W tym roku biorę ślub i nie chciałbym, żeby moi drużbowie lub świadkowie wznosili toasty na weselu jak Alan w Kac Vegas. To dla nich jest ten tekst, ale jeśli i przed Tobą stoi zadanie wzniesienia toastu i chciałbyś uniknąć żenady z powyższego video albo nie chcesz powiedzieć zwykłego “wszystkiego najlepszego dla pary młodej! Na zdrowie!”, przyda Ci się kilka rad.

To, co Ci napiszę, to tylko jedna z opcji i nie jest to jedyna recepta na zrobienie dobrego toastu. Właściwie to żadna formuła nie gwarantuje dobrego toastu, bo wszystko zależy od tego, co w nim zawrzesz. Plusem jest natomiast to, że Twój toast będzie się wyróżniał i zostanie lepiej zapamiętany.

Zacznijmy od struktury

Zbuduj swój toast bazując na tej strukturze:
1. Łapacz uwagi.
2. Twoja relacja z parą młodą.
3. Trzy punkty w jednym temacie.
4. Toast.
Proste, prawda? Ale niekoniecznie łatwe. No to o co chodzi?

1. Łapacz uwagi.

Tutaj musisz złapać uwagę gości weselnych. Większość ludzi mówi zwykłe “wszystkiego najlepszego dla wspaniałej pary młodej” lub zaczyna od „Jestem bratem pana młodego” itp. I to jest nudne. Zamiast tego, zacznij od czegoś, co złapie uwagę publiczności i jednocześnie da im obraz tego, o czym będziesz mówił. Np. „Opowiem wam dzisiaj dlaczego Pan młody miał na studiach ksywę >Batman<” albo „Opowiem wam o trzech rzeczach, których nie wiecie o pannie młodej”.
To pierwsze zdanie jest też ważne z innego względu – jak mówisz „jestem bratem pana młodego”, to mówisz o sobie, ale jeśli mówisz „opowiem wam o panu młodym”, to mówisz o panu młodym. Toast ma być o nim, a nie o Tobie, bo w pewnym sensie jest Twoim prezentem dla niego.

2. Twoja relacja z parą młodą.

Jak już wspomniałem, „Jestem bratem pana młodego” brzmi nudno, więc chodzi też o to, żeby to trochę ubogacić. „Jestem bratem pana młodego. Może opowiadał Wam kiedyś o swojej maskotce. Pewnie miał na myśli mnie, kiedy miałem 2 lata.”
Albo “przyjaźniłem się z panną młodą w podstawówce. To ze mną spędziła pierwsze wagary”. Gdzie większość osób zatrzyma się na zwykłym opisie, Ty dodaj coś więcej.

3. Trzy punkty w jednym temacie.

Teraz powinieneś rozwinąć to, co było w łapaczu uwagi. Najlepiej w jednym, dwóch lub trzech punktach. Pamiętaj, że toast ma być krótki, więc nie przesadź z ich objętością i ilością. Z tego samego powodu, powinny one mieć ten sam temat. Jeśli zdecydowałeś się opowiedzieć historię, to upewnij się, że będzie krótka i rzeczowa. A potem… po prostu opowiedz te punkty.

4. Toast

I tutaj trzeba pamiętać o 2 rzeczach. Najpierw podziękować gospodarzom (parze młodej), a potem życzyć im czegoś dobrego. I dopiero wtedy wznosić kieliszek wyżej i pić. Możesz przed podziękowaniem powiedzieć „przygotujmy nasze kieliszki”, dzięki czemu unikniesz chaosu, kiedy nagle będziesz chciał, żeby wszyscy pili.

Tego bym nie robił

To oczywiste, ale musi zostać napisane – wszelkie historie, które mogą spowodować, że osoba, o której mówisz się zawstydzi, są nie na miejscu. I tu łapią się nie tylko pikantne historie ze studiów, ale wiele innych, np. wspólne historie pijackie, historie nadania niemiłych przezwisk, itp. No i dochodzi też nie wspominanie o wszelkiego rodzaju ex-partnerach i ogólnie o życiu, które wiadomo, że dana osoba chce całkowicie zostawić za sobą.
Najlepiej skupić się na rzeczach pozytywnych. Pamiętaj też, że nawet jeśli jakąś rzecz dobrze wspominasz w rozmowie jeden na jeden z osobą, o której mówisz, to może to wciąż nie być historia dla większego grona (no ale to już po prostu musisz wyczuć).
Nie polecam też używania słów typu „naj”, czyli najlepszy, najśmieszniejszy, najprzystojniejszy itp. itd. Zamiast tego użyj porównania. Np. „pan młody jest tak zabawny jak George Carlin” albo “Jessica Alba prawie dorównuje urodą pannie młodej”.
I nie spisuj całego toastu. Znaczy spisać możesz, ale wtedy naucz się go i nie przynoś kartki, bo czytanie zabije klimat. Zamiast tego, możesz napisać kilka punktów na małej karteczce (np. na podstawie struktury, którą wypisałem wyżej). Chodzi o to, żeby treść płynęła z serca, a nie z kawałka papieru.

Będzie inaczej

To prawie pewne, że wyróżnisz się na tle innych toastujących. Pamiętaj, żeby się dobrze do tego przygotować i żeby toast był o parze młodej, a nie o Tobie. Jeśli masz kłopoty z mówieniem przed większą publicznością, możesz przeczytać tych kilka rad.
I daj znać w komentarzu, jak Ci poszło!
A jeśli potrzebujesz wsparcia w napisaniu swojego toastu – napisz do nas na kontakt@biuromowcow.pl. Powodzenia!

Michał Kasprzyk

Michał Kasprzyk

Konsultant Przemawiania

Cześć, jestem Michał i od kilku lat z pasją zajmuję się przemówieniami. Uczyłem się od najlepszych – m. in. Chrisa Andersona i Hansa Roslinga, a teraz sam nauczam innych. Prowadzę szkolenia i indywidualne konsultacje z wystąpień publicznych, a do tego przemawiam na konferencjach lub je prowadzę. Jestem zapalonym miłośnikiem TED i Pomysłów Wartych Rozpowszechniania, organizuję TEDxWroclaw i uwielbiam łączyć ze sobą ludzi, którzy mogą coś wspólnie zdziałać.
Prywatnie oglądam dużo seriali i często spotykam się z przyjaciółmi.

Przeczytaj też:

Oprah Winfrey i Tajemnica Przemówienia Złotych Globów

Oprah jest niekwestionowaną królową amerykańskich mediów, co pewnie wpływa na to, że jest też świetnym mówcą. Ale co my, ludzie bez takiej sławy, możemy nauczyć się z jej przemówienia na Ceremonii Złotych Globów?

Podobało Ci się?

Jeśli chciał(a)byś efektywnie wykorzystać wiedzę z tego artykułu w praktyce, mogę Ci pomóc – napisz lub zadzwoń:
michal@biuromowcow.pl
+48 790 300 458

Pracuję zarówno z grupami (szkolenia), jak i w sesjach 1 na 1 (konsulting).

.

Jak uczyć się przemawiać, nie ucząc się przemawiać?

Jak uczyć się przemawiać, nie ucząc się przemawiać?

Dziewczynka weszła wolnym krokiem na operową scenę. Jej idealnie wypastowane buty rytmicznie stukały o drewniane deski. Jej różowe rajtuzy kontrastowały ze spódniczką – białą w duże czarne kropki, a w jej pasie przewiązana spoczywała różowa kokardka. W obu rączkach trzymała duży mikrofon bezprzewodowy i opierała go na swoim czarnym sweterku. Na jej twarzy gościł olbrzymi, uroczy uśmiech otoczony pucułowatymi policzkami. Dziewczynka swoim słodkim głosem odpowiedziała na pytanie prowadzącego, mówiąc, że ma 6 lat. Spojrzała na publiczność po czym… Zresztą zobacz sam:

Ja wiem, ta dziewczynka jest urocza, ale jednak coś tu nie pasuje, prawda? Coś jest tutaj nienaturalnego…

Naturalni mówcy

Naturalność jest jedną z najważniejszych cech dobrego mówcy. Historyjka, którą opisałem, pokazuje, że w wielu przypadkach jesteśmy w stanie od razu wyłapać brak spójności i naturalności. Widziałem wielu mówców, którzy na scenie są niesamowicie sztuczni.
Skąd się oni biorą? To proste – spośród nas wszystkich. Ta sztuczność jest w wielu przypadkach po prostu wynikiem tego, że się uczymy przemawiać. Jest jednak parę sposobów na to, żeby wciąż się uczyć, ale jednak w miarę uniknąć bycia podróbką samego siebie. I mam oczywiście dla Ciebie kilka wskazówek, jak tego dokonać.

1. Oglądaj przemówienia

A czego się spodziewałeś? Wiem, że to banalna rada, ale sprawdza się. Oglądając przemówienia innych, widzisz co robią dobrze, a co źle. I nie jest potrzebna do tego super-wiedza. Wystarczy, że zwrócisz uwagę na to, co Ci się podoba, a co nie, spróbujesz to nazwać, a potem będziesz próbować zaaplikować to w swoich wystąpieniach.
Polecam oglądać przemówienia z TED, bo większość z nich jest świetnie wygłoszona. Możesz zacząć od listy 20 najpopularniejszych TED Talków albo od 5 TED Talków, które nauczą Cię jak być lepszym mówcą.
Im więcej ich będziesz oglądać, tym więcej się nauczysz (nie tylko o przemawianiu!). Może warto wyrobić sobie nawyk, np. TED Talk co rano? Trwają one maksymalnie kilkanaście minut, więc można je oglądać do śniadania.

2. Powtarzaj przemówienia… innych

To przydaje się szczególnie do ćwiczenia tonu głosu. Wybierz sobie przemówienie, które Ci się podoba, najlepiej jakieś krótkie i powtarzaj je razem z mówcą. Ja uwielbiam Ala Pacino w filmie Any Given Sunday (Męska Gra). Oglądałem je już tyle razy, że bez problemu powtarzam je z aktorem. I co najważniejsze – używam jego tonu głosu.

TED Talki się tutaj też świetnie sprawdzają, ponieważ większość z nich ma napisy, co zdecydowanie ułatwia ćwiczenie.
Dlaczego wolę robić to niż przygotowywać swoje przemówienia planując, kiedy użyć jakiego tonu głosu? Bo planowanie działa przy jednym przemówieniu i do kolejnego trzeba się przygotowywać znowu. Poza tym możesz nawet nie być świadomy, jakie spektrum ma Twój głos. Jeśli wybierzesz bardzo ekspresyjne przemówienie do ćwiczeń, sprawdzisz swój głos i będziesz ćwiczył różne tony. W pewnym sensie stworzysz katalog swoich tonów głosu, z którego będziesz mógł korzystać intuicyjnie już w trakcie samego przemówienia.

3. Czytaj książki i… pisz opowiadania

Nie chodzi mi o takie o przemawianiu. Chodzi mi o książki wszelkiego rodzaju, a w szczególności powieści. Pomoże Ci to rozszerzyć zasób słów, co przełoży się na ciekawsze przemówienia.
Możesz też pójść o krok dalej i pisać opowiadania. Jedną z najmocniejszych broni w arsenale mówcy są historie, a dobrą taktyką na ulepszenie swoich zdolności storytellingowych, jest właśnie pisanie opowiadań.
Można to też zastąpić zabawą Story Cubesami. To kostki, które mają na sobie różne symbole. Rzucasz naraz kilkoma i na podstawie wyrzuconych symboli, musisz opowiedzieć historię.

4. Przemawiaj gdzie tylko możesz

Okazje do przemawiania są wszędzie. Nie musisz tego robić w pracy, ani na konferencjach.
Ja na przykład co roku w Boże Narodzenie prezentuję rodzinie, jak wyglądał mój ostatni rok. O większości rzeczy słyszeli na bieżąco, ale mogą w ten sposób zobaczyć jak wiele się u mnie dzieje i usłyszeć o tych paru historiach, o których im nie powiedziałem. Dodatkowo sam mogę powspominać, co jest przyjemne samo w sobie i pomaga mi uświadomić sobie, jak duży (lub mały) postęp robię. Na tej podstawie mogę sobie postawić lepiej dopasowane lub ambitniejsze cele na kolejny rok.
Możesz też zrobić prezentację dla swojej drugiej połówki o propozycjach na wyjazd na urlop. Albo w czyjeś urodziny przygotować porządny toast. Albo opowiedzieć swoim przyjaciołom o swoim zwykłym dniu, ale postarać się, żeby było to jak najbardziej interesujące.

5. Próby to nie opcja, tylko obowiązek

Tylko problem z próbami jest taki, że możesz zrobić ich kilka i świetnie znać swój materiał, ale może to pogorszyć sytuację (ale nie musi) – będziesz brzmieć sztucznie. Więc kluczem jest tutaj robienie prób aż każde wygłaszane słowo będzie brzmieć naturalnie.
Jak już dojdziesz do pierwszego etapu, to świetnie znasz materiał, ale wygłaszasz go świadomie – przypominając sobie każde słowo i jak je masz wypowiedzieć. Na wyższym poziomie, nie zastanawiasz się nad słowami, tylko nad tym, żeby Twoja publiczność dostała najlepszą możliwą wartość.

Twój styl przyjdzie… naturalnie

Czy to odpowiednia ścieżka dla każdego? Nie, bo każdy uczy się inaczej. Czy powinieneś spróbować? Tak.
To niektóre z rzeczy, które możesz zrobić, żeby zwiększać swoje umiejętności przemawiania, a jednocześnie, żeby Twój własny styl nie ucierpiał. No ale właśnie – co z tym stylem? Najprawdopodobniej go już masz. Nie patrz na innych mówców, nie próbuj ich naśladować. Po prostu bądź sobą.

fot. Sarah Murray


Michał Kasprzyk

Michał Kasprzyk

Konsultant Przemawiania

Cześć, jestem Michał i od kilku lat z pasją zajmuję się przemówieniami. Uczyłem się od najlepszych – m. in. Chrisa Andersona i Hansa Roslinga, a teraz sam nauczam innych. Prowadzę szkolenia i indywidualne konsultacje z wystąpień publicznych, a do tego przemawiam na konferencjach lub je prowadzę. Jestem zapalonym miłośnikiem TED i Pomysłów Wartych Rozpowszechniania, organizuję TEDxWroclaw i uwielbiam łączyć ze sobą ludzi, którzy mogą coś wspólnie zdziałać.
Prywatnie oglądam dużo seriali i często spotykam się z przyjaciółmi.
Przeczytaj też:

Oprah Winfrey i Tajemnica Przemówienia Złotych Globów

Oprah jest niekwestionowaną królową amerykańskich mediów, co pewnie wpływa na to, że jest też świetnym mówcą. Ale co my, ludzie bez takiej sławy, możemy nauczyć się z jej przemówienia na Ceremonii Złotych Globów?

Podobało Ci się?

Jeśli chciał(a)byś efektywnie wykorzystać wiedzę z tego artykułu w praktyce, mogę Ci pomóc – napisz lub zadzwoń:
michal@biuromowcow.pl
+48 790 300 458

Pracuję zarówno z grupami (szkolenia), jak i w sesjach 1 na 1 (konsulting).
.

5 TED Talków które pomogą Ci lepiej przemawiać

5 TED Talków które pomogą Ci lepiej przemawiać

TED stał się w ostatnich latach pewnego rodzaju wyznacznikiem i wzorem jakości w przemówieniach. I nie ma się co dziwić, większość mówców na TED jest przygotowywanych przez konsultantów i spędza długie godziny na próbach. Nawet najbardziej przerażeni introwertycy wychodzą na scenę odważnie. Nawet naukowcy o najbardziej ścisłych umysłach tłumaczą swoje idee w prosty sposób. Nawet najbardziej konkretni przedsiębiorcy opowiadają wspaniałe historie.
Postanowiłem pokazać Ci pięć przemówień, które pomogą Ci stać się lepszym mówcą. Od podstaw. Każde z nich mówi o innym aspekcie wystąpień publicznych, więc warto zobaczyć wszystkie. No to zaczynamy:

Rada od samego szefa

Chris Anderson – Sekret najlepszych wystąpień publicznych TED

Chris Anderson jest kuratorem TED. To on ma ostatnie słowo, jeśli chodzi o wybór mówców na konferencję. W tym krótkim video daje kilka świetnych rad odnośnie przemawiania. Coś na wzór moich 5 rad o przemawianiu, których powinno się uczyć w szkole. Chris porusza też temat tzw. presentation literacy, czyli umiejętności prezentowania i postawienia jej na równi z czytaniem i pisaniem, co powinno być według mnie normą w dzisiejszym świecie.

O tym jak używać głosu

Julian Treasure – Jak mówić, żeby nas słuchali

Kto lepszy do zaprezentowania tego tematu, niż konsultant ds. dźwięku? To przemówienie nie tylko zawiera wskazówki odnośnie użycia głosu, ale też omówienie złych praktyk, np. plotkowania. Najlepszy kawałek przychodzi jednak pod koniec, kiedy Julian pokazuje kilka ćwiczeń przydatnych przy rozgrzewaniu strun głosowych. Publiczność wykonuje je z nim i Tobie też to polecam.

Udawaj aż osiągniesz efekt

Amy Cuddy – Język ciała kształtuje naszą osobowość

W artykule o lęku przed przemawianiem pisałem o tym, że można wykorzystać postawę ciała do zwiększenia swojej pewności siebie. I między innymi o tym opowiada Amy. Dla tych z Was, którzy uważają, że introwertycy nie mogą być dobrymi mówcami – Amy jest też świetnym dowodem na to, że to bzdura.

Jak zdobywać wiernych słuchaczy

Simon Sinek – Jak wielcy przywódcy inspirują do działania

Dlaczego Steve Jobs odniósł taki sukces? Dlaczego to bracia Wright odbyli pierwszy lot? Jak udało się Martinowi Lutherowi Kingowi Jr. zgromadzenie aż kilkuset tysięcy osób, które wysłuchały przemówienia “Mam marzenie”? Nie dlatego że byli świetnymi mówcami (ba, King miał w seminarium tylko czwórkę z przemawiania), ale dlatego że… No właśnie – posłuchajcie Simona.

Ważna cecha o której się nie mówi

Brene Brown – Potęga wrażliwości

To przemówienie jest świetnym przykładem pokazującym naturalność i autentyczność mówcy. Kiedy pracuję z klientami, to jedna z cech, na którą kładę największy nacisk. Brene Brown jest w tym rewelacyjna, a dodatkowo posłuchanie jej pomoże Ci uświadomić sobie, że wrażliwość ma moc. Również w przemówieniach.

Bonus

Sir Ken Robinson twierdzi, że szkoły zabijają kreatywność

To najczęściej oglądane przemówienie z TED (jest również jednym z pierwszych, które zostały udostępnione online) – ma ponad 40 milionów wyświetleń. Obejrzyj je (o ile nie masz tego już za sobą) i zastanów się – jak Ci się go słucha? Napisz mi o tym w komentarzu.

fot. Ryan Lash / TED


Michał Kasprzyk

Michał Kasprzyk

Konsultant Przemawiania

Cześć, jestem Michał i od kilku lat z pasją zajmuję się przemówieniami. Uczyłem się od najlepszych – m. in. Chrisa Andersona i Hansa Roslinga, a teraz sam nauczam innych. Prowadzę szkolenia i indywidualne konsultacje z wystąpień publicznych, a do tego przemawiam na konferencjach lub je prowadzę. Jestem zapalonym miłośnikiem TED i Pomysłów Wartych Rozpowszechniania, organizuję TEDxWroclaw i uwielbiam łączyć ze sobą ludzi, którzy mogą coś wspólnie zdziałać.
Prywatnie oglądam dużo seriali i często spotykam się z przyjaciółmi.
Przeczytaj też:

Oprah Winfrey i Tajemnica Przemówienia Złotych Globów

Oprah jest niekwestionowaną królową amerykańskich mediów, co pewnie wpływa na to, że jest też świetnym mówcą. Ale co my, ludzie bez takiej sławy, możemy nauczyć się z jej przemówienia na Ceremonii Złotych Globów?

Podobało Ci się?

Jeśli chciał(a)byś efektywnie wykorzystać wiedzę z tego artykułu w praktyce, mogę Ci pomóc – napisz lub zadzwoń:
michal@biuromowcow.pl
+48 790 300 458

Pracuję zarówno z grupami (szkolenia), jak i w sesjach 1 na 1 (konsulting).
.

5 prostych rad o przemawianiu, których powinni uczyć w szkole

5 prostych rad o przemawianiu, których powinni uczyć w szkole

Wyobraź sobie, że Twoja publiczność jest naga.
To najgłupsza i niestety chyba najczęstsza rada, jaką słyszymy szykując się do przekroczenia magicznego progu sceny. Nie polecam jej stosować, potrafi nawet pogorszyć sytuację. A już na pewno nie powinno się jej używać mając przemówienie np. w szkole podstawowej.
Skoro już o szkole wspomniałem (przepraszam za groteskę!) – nikt nas w niej nie uczy jak przemawiać, ale przemawiać nam każą. Owszem, dużo jest takich rzeczy, których nikt nas nie uczy, ale akurat ta jest jedną z umiejętności używanych na każdym etapie naszego życia. Tylko pomyśl – referaty w szkole, matura ustna, seminaria na studiach, rozmowy o pracę, spotkania zespołu w firmie, toasty na imprezach itp. itd.
Referaty kiedyś robiło się tak (a przynajmniej ja tak robiłem), że spisywało się wszystko na kartce (a raczej kopiowało się ręcznie z encyklopedii i różnych innych książek), a potem stawało się na środku klasy i czytało. Potem przyszły prezentacje multimedialne i… kopiowało się cyfrowo. Slajdy były pełne treści i referat czytało się właśnie z nich. Wchodząc w świat korporacji… nic się nie zmieniło, oprócz jednej rzeczy… Doszło logo firmy w prawym dolnym rogu.
A wystarczyłoby kilka prostych rad na etapie edukacji szkolnej, żeby usprawnić wystąpienia sporej grupy ludzi.

1. Podejście do publiczności.

Jeśli publiczność ma nie być naga, to jaka ma być? Przebrana za klauny? W strojach smurfów? W śmiesznych perukach? A co byś powiedział, gdyby po prostu była uśmiechnięta?
Publiczność chce, żebyś zrobił dobre przemówienie. Pomyśl o tym – czy kiedykolwiek szedłeś na konferencję i chciałeś słuchać nudnych mówców? Słuchacze są nastawieni do Ciebie pozytywnie i Ty również tak powinieneś o nich myśleć. Jeśli masz sobie cokolwiek o nich wyobrażać to to, jacy są zadowoleni z Twojego przemówienia.
No i zamiast powtarzać sobie, że się stresujesz, powiedz sobie, że jesteś podekscytowany – Twoje ciało reaguje tak samo, a zamieniasz negatywną myśl w pozytywną.

2. Mów prostym językiem.

Obserwuję dziwny trend. Sporo osób, kiedy występują przed ludźmi, to starają się dobierać wzniosłe lub skomplikowane słowa w swoich wypowiedziach. Być może chcą być postrzegani jako ludzie obyci i inteligentni, ale w rezultacie mówią niezrozumiale lub po prostu… dziwnie.
“Estymacja w tym projekcie jest nieprawidłowa, toteż komunikuje olbrzymią dozę niepewności”.
Co to w ogóle znaczy? Prawda, że brzmi źle? A słyszałem to zdanie kiedyś na konferencji dla project managerów. A wystarczyłoby powiedzieć “Wyniki w tym projekcie się nie zgadzają, więc trzeba używać ich ostrożnie”, oczywiście o ile to o to chodziło mówcy, bo do tej pory nie mam pojęcia, co chciał przekazać. Ale jest prościej? No jest.
Mówca powinien używać najprostszego możliwego języka, ale nie prostszego. Nie chodzi o to, żeby spłycać to, co mówimy, ale żeby trafić do szerszej publiczności. I przede wszystkim, żeby zostać zrozumianym.

3. Mów jakbyś… rozmawiał.

Z tymi wzniosłymi słowami przychodzi też wzniosły ton. I on też jest niepotrzebny. Jeśli spojrzysz na przemówienia na TED, to spora część z nich jest wygłoszona jak część rozmowy. Wbrew pozorom nie jest to łatwe do osiągnięcia, ale jest zdecydowanie tego warte. Kluczem jest to, żeby czuć się jak najbardziej komfortowo na scenie (a o tym, jak pozbyć się lęku przed przemawianiem, możesz poczytać tutaj). Można też ćwiczyć swoje przemówienie przed bliską osobą i starać się po prostu do niej mówić, a nie wygłaszać wzniosłe treści. Potem na scenie też można sobie wyobrażać rozmowę z tą osobą.
Odpowiedni ton da wrażenie publiczności, że jesteście na tym samym poziomie i rzeczywiście prowadzicie rozmowę (nawet jeśli tylko Ty coś mówisz).

4. Rób proste slajdy.

Gdybym dostawał Pokemona za każdym razem, gdy widzę slajd załadowany tekstem… złapałbym je już wszystkie! Kilka razy!
Pełne tekstu, za mała czcionka, za dużo elementów, kiepsko dobrane kolory – niech podniesie rękę ten, kto nigdy nie popełnił chociaż jednego z tych błędów. Sęk w tym, że można ich po prostu nie popełniać. To tak proste.
I kluczem jest tu minimalizm.
Byłem ostatnio na kongresie, na którym występował człowiek z Apple. Każdy z jego slajdów złożony był z kilku słów na białym tle. Wyglądały rewelacyjnie.
Prezentacja ma tylko wspierać przemówienie i mówcę, a nie być głównym źródłem przekazu.

5. Zrób próbę!

Biegasz? Chciałeś kiedyś przebiec maraton? Poszedłeś na linię startu ot tak i zacząłeś biec czy raczej trenowałeś ciężko wcześniej, żeby się dobrze przygotować?
A robiłeś kiedyś próbę swojego przemówienia? Nie? No to tak jak większość ludzi. Nawet jeśli nie biegasz, to dostrzegasz o co mi chodzi, prawda? Tak samo jak maratończyk nie pobiegnie bez przygotowania, tak samo mówca nie powinien wychodzić bez niego na scenę.
Zrobienie przynajmniej jednej próby pomoże Ci poukładać swoje myśli. A jeśli zrobisz ich kilka – zbudujesz pewnego rodzaju słownik dla tego przemówienia. Jedno zdanie możesz powiedzieć na kilka różnych sposobów. Jest wiele zróżnicowanych rozwiązań na wypowiedzenie pojedynczej kwestii. Widzisz, co tu zrobiłem? Oczywiście pierwsze zdanie jest prostsze, ale jeśli na scenie zapomnę słowa “zdanie”, to powiem “Jedną kwestię możesz powiedzieć na kilka różnych sposobów” i w ten sposób nie zablokuję się. A jak wiemy z blokiem przychodzi stres i możemy totalnie skopać przemówienie.

Czy to wszystko, czego potrzebujesz, żeby być świetnym mówcą? Oczywiście, że nie. Ale to wystarczy, żeby zacząć swoją drogę do lepszych przemówień.
Czy te porady nie są proste? A wystarczyłaby jedna lekcja w szkole (np. na języku polskim), żeby je wszystkie przekazać i dzięki temu może uniknęlibyśmy tych wszystkich błędów. No i ja kompletnie nie miałbym szans stać się najlepszym trenerem Pokemonów.


Przeczytaj też:

Oprah Winfrey i Tajemnica Przemówienia Złotych Globów

Oprah jest niekwestionowaną królową amerykańskich mediów, co pewnie wpływa na to, że jest też świetnym mówcą. Ale co my, ludzie bez takiej sławy, możemy nauczyć się z jej przemówienia na Ceremonii Złotych Globów?

Michał Kasprzyk

Michał Kasprzyk

Konsultant Przemawiania

Cześć, jestem Michał i od kilku lat z pasją zajmuję się przemówieniami. Uczyłem się od najlepszych – m. in. Chrisa Andersona i Hansa Roslinga, a teraz sam nauczam innych. Prowadzę szkolenia i indywidualne konsultacje z wystąpień publicznych, a do tego przemawiam na konferencjach lub je prowadzę. Jestem zapalonym miłośnikiem TED i Pomysłów Wartych Rozpowszechniania, organizuję TEDxWroclaw i uwielbiam łączyć ze sobą ludzi, którzy mogą coś wspólnie zdziałać.
Prywatnie oglądam dużo seriali i często spotykam się z przyjaciółmi.
.

Podobało Ci się?

Jeśli chciał(a)byś efektywnie wykorzystać wiedzę z tego artykułu w praktyce, mogę Ci pomóc – napisz lub zadzwoń:
michal@biuromowcow.pl
+48 790 300 458

Pracuję zarówno z grupami (szkolenia), jak i w sesjach 1 na 1 (konsulting).